Rock-o-Saurus

Mmmm, da's al lang geleden zeg, het item 'In Concert' bij rock-o-saurus !
Maar goed, ik maak het goed.

Zaterdag 15 augustus in het laatste deel van de uitzending een klein half uurtje heerlijke, moddervette, bluesrock van niemand minder dan DE bluesrock-gitarist van dit decennium Joe Bonamassa.
Je kunt gaan luisteren naar opnames gemaakt eind 2001, en in 2002 uitgebracht op cd: 'New Day Yesterday'.

Okay Okay....het is (toch) weer blogtijd

Komende  zaterdag, 8 augustus, start ik weer een nieuwe serie van GIANTS OF ROCK met dit keer PORCUPINE TREE.

Als ene Steven Wilson in 1987 bij wijze van grap een fictieve psychedelische rockband bedenkt, compleet met weirde namen van bandleden, kan niemand, en vooral Steven zelf niet, voorzien dat hiermee een uiterst succesvolle creatie zal gaan ontstaan...Porcupine Tree !
Eerst nog als een solo project van Steven (hij brengt o.a. een 2-tal cassettes (!) uit met materiaal dat later tot het debuutalbum zal leiden) maar als snel als een touring band met echte muzikanten ! On the sunday of life is het eerste voltallige album en dan gaat het snel. Is de band eerst nog vooral een echte underground act die op een knappe wijze psychedelische rock a-la pink floyd combineert met dance invloeden, na het debuut evolueert de muziek zich van spacerock naar progressive rock naar een succesvolle band die bekend wordt onder hun eigen unieke stijl. En die stijl kenmerkt zich vooral door dynamiek....rustige, ambient achtige passages worden afgewisseld met metal-achtige gitaarriffs. Melancholie en 'depressieve' klanken zijn Steven's handelsmerk.

In de eerste aflevering ga ik nader in op de beginperiode van Porcupine Tree, de periode 1987 tm 1994 met muziek van: "On the sunday of life" (1991), "Voyage 34" (1993) en "Up the downstair" (1994).

In de  videosectie kun je een grote selectie van videomateriaal bekijken van de band

Tja, ligt het nu aan het zomerse weer of ben ik toch zo langzamerhand een beetje 'internet-website-blog-moe geworden ?

De inspiratie, maar ook de tijd ontbreekt meer en meer. Hoe het ook zij, zoals ik nu kan inzien zal ik de komende tijd het posten van berichtjes maar eens even laten rusten.

Misschien dat de 'patient' dan na een tijdje weer wat meer inspiratie zal vinden.......

Vanavond, 20 juni, ga ik verder met de Pink Floyd serie in "Giants of rock", het specials-onderdeel van de rock-o-saurus radioshow.
Aflevering 4 behandeld de periode 1975 tm 1979.....de jaren waarin de band tot een echte 'rock-o-saurus' doorgroeit.
Muziek van de albums Wish you were here, Animals en The Wall.

Deze man behoeft onder de oudere rockliefhebbers met een zwak voor de gitaar natuurlijk geen introductie. Jeff Beck was één van de eerste britse helden op het 6 snarenhout die al halverwege jaren 60 de blits maakte in The Yardbirds. Helaas bleef Jeff bij het grote publiek wat minder bekend omdat hij natuurlijk met tijdgenoten als Clapton en Hendrix te maken kreeg en waar deze zich onderdompelden met drugs en drank kon Jeff zich lekker verder ontwikkelen. In de jaren 70 speelde Jeff vooral jazz-rock achtige muziek maar zijn adembenemende techniek bleef natuurlijk zijn handelsmerk.
Nu is er dan eindelijk eens een dvd verschenen van Jeff die eind 2007 zowat een week lang avond na avond zijn kunsten kon vertonen in de kleine, intieme jazzclub (!) van Ronnie Scott's in London. Samen met zijn band met daarin meesterdrummer Vinnie Colaiuta, toetsenist Jason Rebello EN nieuw basstalente Tal Wilkenfeld (slechts 23 jaar en pas 3 jaar bas spelend !) zet hij een intense en emotionele set neer waar ook nog eens effe een paar leuke gasten komen opdraven zoals o.a. Eric Clapton en Imogen Heap. Deze laatste engelse zangeres was mij nog onbekend maar na het zien van haar bijdragen op Jeff's album heb ik weer iets nieuws ontdekt in de muziek....prachtige stem.

Komende zaterdag ruim baan voor een selectie van dit album/dvd

Eindelijk dan toch eens de kans gekregen om voor het eerst Dweezil Zappa's Tour de Frank live te aanschouwen.
Natuurlijk ben ik in het bezit van de waanzinnige DVD waarop een ongelooflijk stel (jonge) muzikanten met schijnbaar gemak de complexe ingewikkelde muziek van Frank Zappa staan uit te voeren, maar om dit gezelschap dan echt face to face te zien.....
F-a-n-t-a-s-t-i-s-c-h-e show daar gisteren in Eindhoven. Een uitverkochte zaal met toch opmerkelijk veel jongelui die Frank's muziek duidelijk weten te waarderen, en dan schaar ik me daar met mijn (bijna) 44 ook maar bij omdat ik Frank zelf nooit live heb mogen meemaken.
Zoon Dweezil weet de Zappa erfenis indrukwekkend in stand te houden, petje af.

Samen met medemuzikanten Sheila Gonzalez (sax, fluit, toetsen en zang !), Pete Griffin (bass en zang), Joe Travers (drums en zang), Jamie Kime (gitaat en zang), Billy Hulting (percussie en zang) EN een nieuwe zanger Ben Thomas (een aanwinst !) zette Dweezil een bijna 2,5 uur durend concert neer met alleen maar hoogtepunten. Dweezil hangt zelf zeer zeker niet de ster uit maar geeft zijn mede muzikanten net zoveel credits. Toch mag je gerust stellen dat hij een méér dan een (ahum) begenadigd gitarist is
Wat mij tenslotte ook nog opviel was dat de band zich steeds meer de vrijheid nam om te 'improviseren', af te wijken van het exact naspelen van de stukken. Een prima keuze want over dat aspect kreeg ZPZ van de criticasters nog wel eens een (kleine) sneer.
Enige minpuntje....ik stond toch iets te dicht en te schuin voor het podium waardoor ik nu met 'gedempt' luistervermogen kamp

Onderstaande video is van het concert ...Outside Now

In de rock-o-saurus uitzending van zaterdag 23 mei ga ik verder met aflevering 3 van de Giants of Rock serie met PINK FLOYD.
We gaan dan naar de jaren 1971 tm 1973 wanneer de band zich volledig ontdoet van haar connecties met de psychedelische scene en evolueert naar de absolute top in een genre dat mede door henzelf gecreeerd wordt....de progressive rock.
Ik ga aandacht besteden aan de albums 'Meddle', 'Obscured by clouds' en uiteraard de all-time rockklassieker 'The Dark Side of The Moon'.

Uit noorwegen komt altijd zeer interressant jazz-werk. Nadat in jazz-album van de week al albums van oa Aryld Andersen en Nils Petter Molvaer aan bod kwamen is het nu tijd voor de jan Garbarek Group.

Jan Garbarek is een echte veteraan, een saxofonist die al in 1963, op 15 jarige leeftijd, een wedstrijd voor amateur jazz-muzikanten wist te winnen. Sinds die tijd heeft Jan gestaag een imposante carriere opgebouwd.

De jaren 70 staan in het teken van releases voor het befaamde ECM label, zo ook dit album 'It's OK to listen to Gray Voice" uit 1984.
Zoals de hoes al een beetje laat doorschemeren is dit een plaat wat nogal veel naar meditatieve ambient-achtige jazz neigt. Dat is voor een (groot) deel zo, maar  er staan ook enkele pittigere stukken op. Alles in ieder geval in een avantgardistische stijl !
De titels van de stukken zijn vernoemd naar quote's van gedichten van ene Tomas Transtromer.

Komende zaterdag te beluisteren in de jazz-o-rama show als jazz-album van de week

Nog niet zo lang geleden waren ze nog in (het zuiden van) ons land, in Ittervoort, voor een lange, spectaculaire liveshow: Pendragon.
Hun laatste studiowerk 'Pure' werd door vele progliefhebbers verkozen tot progalbum van 2008, en deze overweldigende live release (dvd/2cd) uit 2009 'Concerto Maximo' maakt opnieuw kans hoge ogen te gooien in de lijstjes straks.
Opgenomen eind vorig jaar in Katowice in Polen vormt deze registratie een waar genot voor de liefhebbers. Ik geloof een dikke 3,5 live, waar maak je dat op vandaag nog mee ?
Nick Barrett en zijn mannen zijn uitstekend op dreef. De dvd/2cd laat een prima dwarsdoorsnede zien van hun catalogus en bevat ook enkele stukken van hun dan nog zeer recente studio album 'Pure'.
Komende zaterdag, 16 mei, te beluisteren in de rubriek Spotlight On.

Een opmerkelijk album dit, "River-The Joni Letters" uit 2007 van één van de grootste jazzmuzikanten van de 2e helft van de 20e eeuw Herbie Hancock. Als protege van Miles Davis leerde Herbie al eind jaren 60 om diverse muziekstijlen met jazz te vermengen en met zijn 47e album (!) haalde hij zelfs een Grammy award binnen voor beste album over alle categorieen. Iets dat zich al 48 jaar niet meer had voorgedaan, een jazzalbum als album van het jaar.
Zoals de titel al laat zien gaat het hier om een tribute aan één van Herbie's grootste muzikale vrienden, de amerikaanse singer-songwriter Joni Mitchell, Vrijwel alle tracks zijn dus bewerkingen van Joni's songs die zelf dan ook 1 song op dit album vocaal voor haar rekening neemt: 'The tea leaf prophecy'. Andere vocale bijdragen komen van o.a. Norah Jones, Tina Turner en Leonard Cohen.

Prachtige muziek, zeker voor op een (late) zaterdagavond ! Daarom in de komende uitzending van jazz-o-rama River-The Joni Letters als jazzalbum van de week.